Suriname werd zo'n tienduizend jaar geleden al bewoond. De oudste sporen van de inheemsen zijn gevonden in de savannes van het district Sipaliwini.

Jagers trokken in groepen over de grote open vlaktes, op zoek naar herten en andere zoogdieren.

Zij doodden groot wild met speren en kleiner wild met pijl en boog. In 1593 nam Spanje Suriname in bezit.

Rond 1650 begonnen de Britten suiker- en tabaksplantages langs de Surinamerivier. In 1667 ruilden de Nederlanders Nieuw Amsterdam (het huidige New York) voor het Britse gebiedsdeel Suriname.

Om de plantages uit te breiden, lieten zij slaven halen uit West-Afrika. Halverwege de achttiende eeuw slaagden sommige Afrikanen erin, de slavernij te ontvluchten.

Zij stichtten nederzettingen in het binnenland en behielden hun tradities en gebruiken. Door de afschaffing van de slavernij in 1863 ontstond een tekort aan plantagepersoneel.

De Nederlanders haalden contractarbeiders en andere werkkrachten uit het toenmalige Nederlands Oost-Indië (Indonesië), India, China, Portugal en Libanon.